Laatste nieuwsPosted by Herman 01 Jul, 2010 01:53:55Ja, ja, ik
weet het, jullie zitten alweer met jullie verwachtingsvolle gedachten aan een
verdiende en terecht van harte gegunde, luie, ontspannende en plezierige vakantie te
denken, maar het is intussen een (slechte?) gewoonte geworden dat ik dan nog rap een
blogje in jullie kriebelende maag probeer te splitsen. Ergens speelt in dat
maffe kopje van mij dan altijd de gedachte, moest maar één van de lezers hier
toevallig passeren dan weten we tenminste weer even waar we over kunnen lullen.
Dus, mensen, hier komt er weer een.
4 mei 2010
zal bij ons voor altijd als een van de gedenkwaardigste dagen in ons geheugen
bevroren blijven. Twee dagen aan een stuk viel hier een vettige, plakkerige
sneeuw uit de hoogzwangere Franse hemel. Bomen, reeds voorzien van een
weelderig groene lentecoupe, kreunden onder dit onverwachte bezoek van de koude
kant van hun familie. Hoe sterk en stoer onze beuken, eiken, essen en berken er
in het dagelijkse leven ook mogen uit zien, deze onverwachte ijspret stond niet
in hun google-agenda vermeld. Dagen aan een stuk zaten wij hier met verkrampte
bilspleet te luisteren naar hun luid protesterende geknal als hun
familiewortels minder diep geaard bleken te zijn als verwacht. Met een angstig
ontzag en lede ogen zagen wij toch wel heel stevige takken ongenadig van hun stamboom
afknakken.
Als je dan
net je dochter en kleindochter op bezoek hebt gaat je (o)papahart natuurlijk
helemaal in overdrive. En laat nu net deze twee hartendiefjes daar zitten waar de oververmoeide eik achter
onze mobilehome een van zijn geliefden met luid gekraak moest loslaten. Vanuit
de keuken zie ik mijn dochter met al haar aangeboren moederinstincten (of is
dit de som van een doortastende opvoeding?) mijn nietsvermoedende kleindochter
weg trekken van de plaats des onheil die plots akelig donker werd doordat alle
ramen bedekt waren met wit bepoederde takken en bladeren.
Nadat de
schrik om ons hoofd was verdwenen overweldigde mij de apetrots van een vader op
de moedige, instinctieve reactie van zijn dochter. Bij het opnemen van de
schade buiten was ik echter trots op mezelf omdat mijn dak over het terras
stevig genoeg bleek om het vernietigend geweld van een vallende halve boom
tegen te houden. Mijn unieke nageslacht gered!!!
Te lang
moet je natuurlijk ook niet in die zelfbewieroking blijven hangen want daar
word je alleen maar misselijk van. Daarbij zijn mijn voeten al vergeven van de
eelt door teveel naast mijn schoenen te lopen. Nee, nu moest er dringend
opgetreden worden om ergere schade te voorkomen. Met veel gevloek en gesakker
de regenbroek en –jas aan. Je snapt het al, het was weer al “kl.te opwarming
van de aarde” wat boven het geknetter van de kettingzaag uitkwam.
En dan
loop je daar een beetje verwezen en moedeloos rond, de moed diep in de laarzen
tussen het traag verdampende angstzweet. Het enige wat je dan nog kunt bedenken
is de boel achterlaten. Zoek het maar uit, het is hier altijd iets.
Maar
jullie kennen natuurlijk het vervolg al. Die razende (o)papa geeft nooit op.
Zeker als dan nog eens alle aanwezigen uren aan zijn kop zitten te zeuren dat
opgeven ook geen zin heeft en dat Raulet toch een unieke plaats is en dat ik,
zéker voor mijn leeftijd, nog soepel en sterk genoeg ben om ook deze ramp te boven
te komen. Tja, na zo’n uitspraak was het niet moeilijk meer om mijn zielige
koppigheid opzij te zetten, natuurlijk. Rond de mobilehome was de schade
intussen wel duidelijk en daarom gleden we de omgeving in waar uw moegetergde
reporter ter plaatse weer in paniek schoot bij de ravage aldaar. Tja, ik kan er
ook niks aan doen, maar klaarblijkelijk is mijn vaderhart hopeloos verzwakt
doordat ongekende opa gevoelens als een dikke cholesterollaag mijn tikker voor
het minste en geringste op hol doen slaan.
En toch
lukte het mijn lieve nazaten om mij te kalmeren terwijl Christel intussen al
een behoorlijke bres had geslagen in het oerwoud op de weg. Wij konden verder.
Terwijl mijn kinderen nederig bogen voor de overweldigende natuur had razende
(o)papa zijn imago weer helemaal terug in handen. Ik buigen voor die natuur!?
Nooit of te nooit. Ofwel is het hier te nat, te droog of gooit “moeder
natuur” hier in ieder geval alles overhoop. En zie, kaarsrecht en koppig als
tien ezels in het kwadraat ploegt hij zonder blikken of blozen door het
besneeuwde gebladerte, recht de volgende foto in.
Een
vertederend beeld ware het niet dat die zeveraar met zijn ongekende opagevoelens
hier wel met een twijgje in zijn handen loopt te spelen terwijl zijn kranige
kleindochter met de glimlach de zwaardere takken voor mijnheer weg sleurt. God
vergeeft de armen van geest, maar lieve God, vergeet ook zeker niet de
allerarmsten van geest die zichzelf zo opblazen dat ze een gevaar voor anderen,
maar zeker ook voor zichzelf zijn.
En dan,
eindelijk rust. De ravage heeft al een plaats gevonden in het dagelijkse leven en
natuurlijk houdt dat in dat we van de buitenwereld zijn afgesloten. Zelfs het
EDf net was niet bestand tegen deze kronkel van ons behoorlijk warrig moedertje
natuur en we zaten dan ook mooi vier dagen zonder stroom en telefoon. Gelukkig
kon mijn kleindochter haar lol niet op. Bestaat er iets wat spannender is dan
eten bij kaarslicht en het wordt natuurlijk helemaal te gek als je dan ook nog
opa zijn koplampje mag opzetten. Als dan weer eens het bord niet helemaal leeg
gegeten wordt verdwijnen ook de restjes eten onder de euforische mantel van “de toch
nog goede afloop” de compostbak in. Ja, het leven kan mooi zijn.
Helaas is
het leven een bijeenraapsel van momenten. Het ene al mooier of slechter dan het
andere. Nadat in de eerste plaats alle wegen om van Raulet weg te geraken terug
open gezaagd waren begon voor jullie nederige dienaar een lange, zagerige weg.
In mijn beginners enthousiasme heb ik me ooit op het onderhoud van de afrasteringen
voor de paarden gestort. In de wetenschap dat ik hele dagen in de bossen kon
rondhangen zonder dat iemand eigenlijk wist of ik wel iets uitvoerde leek me
een meer dan aantrekkelijke bezigheid. Helaas brak deze beslissing me nu
behoorlijk op. Als je weet dat hier ongeveer 25km of meer aan afrasteringen
door bossen, weiden en beken lopen kun je jezelf wel voorstellen dat ik voor de
rest van de komende maanden zeker niet als hangjongere op leeftijd op straat zal
rondhangen. Nee, voor mij geen mosquito's! Zagen, zagen en nog eens zagen, takken sleuren en hout stapelen is
intussen al maanden mijn harde, trieste lot.
Eindelijk kan
ik mijn talenten botvieren. Zagen kon ik al, dat hebben jullie al meerdere
malen aan den lijve ondervonden. Nu heb ik echter geleerd om naar een zooi
bomen te kijken en nog eens te kijken om te zien waar ik het best met mijn kettingzaag
kan toeslaan. Eigenlijk is het best gevaarlijk werk omdat de bomen niet netjes
op een rijtje liggen, maar kriskras en slordig door dat dementerende moedertje
natuur zijn neer gegooid. Hoe goed je ook probeert in te schatten welke kant
een tak of stam gaat zwiepen, het blijft steeds een akelige verrassing als
weer zo’n mastodont vlak langs je nietige keikopje schiet als de spanning eraf
gehaald wordt. Om het nu allemaal een ietsje minder dramatisch te laten klinken
laat ik jullie verder over aan wat stillevens van de ravage die rustig voor zichzelf spreken. Ik heb het geluid uitgezet zodat mijn commentaar en kettingzaag zeker niet meer storen.
En reken maar mensen dat er onder dit bomentapijt nog een weg en die eens zo poëtische beek loopt!
Voor de
rest mag je blij zijn dat je nog niet op bezoek bent geweest deze maanden want
iedereen die hier zijn gezicht durfde te laten zien werd zonder pardon een
overall in gehesen en mee het bos in gesleurd om die arme stakkers van Raulet
een beetje te ontlasten. Je krijgt dan wel sprookjesachtige tafereeltjes van
enkele dwergen die mooi op een rijtje al zingend achter de hoofddwerg hun taak
gaan aanvatten.
Om af te
sluiten dan nog een laatste stilleven dat in een volgende blog nog heel wat leven gaat geven, vrees ik. Ik had jullie toch nog nieuws beloofd over ons conclaaf op dat eiland in
Nederland. Nou, nieuws zal er komen.
Dan wens
ik jullie nog een deugddoende vakantie en dat een hoop van je vakantiedromen
ook mogen uitkomen. Moest je in de buurt zijn … je weet waar je op Raulet over
kunt komen zagen.
Herman
Toch nog
een ps-je: Door heel de tijd over mijn eigen zielige kopje te aaien zou ik
bijna vergeten dat er op het moment waarop Raulet in een rampgebied veranderde nog
een Nederlands gezin in de gîte logeerde die vooral voor het paardrijden waren
gekomen. Nou, mooi niet dus. Ook zij konden geen kanten op en zaten even
vrolijk zonder stroom. Omdat Christel eerst een gedeelte van de paardenwegen
moest open zagen waren deze lieve mensen gedoemd om spelletjes te spelen en
boekjes te lezen bij kaarslicht. Ik wil deze mensen, uit naam van alle bewoners van Raulet, van harte bedanken voor hun begrip om een wel heel primitieve vakantie te
moeten doorbrengen hier. Ook zij hadden opa en oma bij. Wat mij opviel, is dat er klaarblijkelijk ook opa’s bestaan die ondanks alle ellende het leven van de zonnige kant kunnen
blijven zien. Marja, opa Albert en de rest van de familie, bedankt en ondanks alles hopelijk tot ziens!
Laatste nieuwsPosted by Herman 03 Apr, 2010 21:13:11Deze keer
een blogje op zeer speciaal verzoek wat meteen ook mijn verdwaasd geraas zal
verklaren. Maar misschien moet ik jullie eerst een klein beetje updaten want
het is weer schandalig lang geleden dat ik nog nieuws door de ruimte jullie
kant uit geseind heb.
Wat wil je
ook met die verdomde klimaatopwarming die ons mooi in de kou heeft laten staan. Zelfs de
lente weet het hier precies nog niet echt goed. De ene dag lijkt hij volle bak
overuren te maken terwijl hij een paar dagen later ongegeneerd veel meer uren
recupereert dan hij gemaakt heeft, volgens mij. De traditionele winterslaap
hebben we ook op onze verkleumde buik kunnen schrijven, ondanks het veel te
lange verblijf van die kouwe kikker. Nee, het ijzige lot besliste anders deze
winter. Het werd baggeren, ploeteren en vloeken om bij de paarden te geraken
met het hooi en om waterleidingen ontdooid te krijgen. Blauwe tenen moesten verzorgd
worden omdat er weer veel te hard tegen een onschuldig autowiel gestampt werd doordat
die belachelijke sneeuwketting met al zijn tierelantijntjes dwars bleef liggen
in de opgewaaide sneeuw. Uiteindelijk toch weg geraakt terwijl de zever al uit de
mond liep door alleen maar te denken aan al het lekkere eten dat je dacht
eindelijk te kunnen gaan kopen. Vijfhonderd meter verder, die zever was intussen
allang tot venijnige ijspegel getransformeerd, kon je hunkerend naar vers voedsel
weer omdraaien omdat een sneeuwberg, waar je zelfs met een tank niet door
geraakte, je doodleuk te kennen gaf dat je ook vandaag weer niet bij de Leclerc zou geraken.
Van zoiets
word je niet echt vrolijk, mensen. Gelijk met wie je een gesprek voerde, het
was alleen maar geklaag en gezeur over het van streek geraakte klimaat. Het
enige lichtpuntje in deze barre ellende was onze sjeik die nu plots veel
onderdaniger hinnikte en braafjes zijn verwaande kop naar beneden hield tot het
hooi in de ruiven lag. We hebben zelfs een van zijn lieftallige odalisken voor
meer dan een maand op bezoek gehad. België bleek voor haar nog niet the place
to be te zijn. Zij hoopte hier wat rust en ruimte te vinden om de warboel in
haar hoofd uit de knoop te krijgen. Zij
is in ieder geval een stuk rustiger geworden.
Maar dat
alles valt in het niets bij wat me zopas is overkomen. Denk je eindelijk een
respectabele leeftijd bereikt te hebben, met de nadruk op “respectabel” en ploft
daar plots een verjaardagsattentie in je postvakje in waar geen hongerwinter met
al zijn ellende tegen op kan. Je eigen vlees en bloed met aanhang lappen gewoon
het vierde gebod aan hun opzichtige sneeuwboots. Ik ben nog veel te verdwaasd
om daar op verder te razen maar laat je met plezier een foto van de twee
hoofdschuldigen zien.
Waarschijnlijk komt het door de leeftijd, maar ik ben dan
nog zo gek om via mijn computergoeroe, Theo, een link te laten maken die jullie
mogen aanklikken om mee te kunnen genieten van mijn ware gezicht volgens mijn
lieve zoon en schoonzoon. Ik heb ze in ieder geval gedwongen om samen met mij
een dag of vier in conclaaf te gaan ergens op een eiland in Nederland.
Dit verhaal gaat nog vervolgd worden mensen, wees daar maar zeker van en geniet
intussen met volle teugen van een totaal verkeerd beeld van jullie toegenegen
(o)papa.
http://www.raulet.nl/herman/verjaardagsstrip.jpg
Tot binnenkort,
Herman
Laatste nieuwsPosted by Herman 16 Dec, 2009 13:39:03Eigenlijk wilde ik deze
blog zelf schrijven. Om nu weer eens die omhoog gevallen sjeik aan het woord te
laten leek me wat veel voor het incasseringsvermogen van de lezers van “het betere blog”. Deze
paardenpipo is intussen wel mooi vergeten dat hij een paard is en blijft. Ja,
ja, een paard is een edel dier, dat weet ik wel, maar gedraag je er dan ook
naar!
Maar goed,
over een dag of vier is hij weer terug en zal hij gauw genoeg weten waar zijn
plaats is en wie hij in feite echt is. Nu moet ik wel zeggen dat hij, evengoed
als de rest van dat groepje, een prestatie heeft weg gezet die niet velen hem
na doen zullen doen. Wel ja, dan strijken we weer maar eens over dat soms best
wel goede hart van mij en dus, dames en heren, hier is hij dan weer, uw
onvergetelijke, charmante, lustig taterende talkshowhost: Sjeik, Don, Sultan
Nicolààààiiiii!
Negeren mensen, negeren! Ik ken hem al
langer dan vandaag. Als je aan zijn zielig gedoe gehoor geeft blijft hij bezig.
Dus ik ga gewoon nog even met jullie naar twee meestappers die een beetje met
zorg behandeld dienen te worden. Luister maar.
Meestapper 7
Eigenlijk kun je dit niet echt een
meestapster noemen want ze is maar twee dagen bij ons geweest. Zij is een van
de hofdames van het oppepteam uit België waar zelfs dat stuk razernij van
hierboven niets over te vertellen heeft. In de rangorde van onze kudde staat
zij dus nog boven Christel. En dat wil wat zeggen! Als ik zo eens de twee
bezoeken bekijk die wij vanuit België gehad hebben kan zij het honderd keer
beter uitleggen dan ik en dat oeverloos lullende (o)papaatje samen. Het is dan
ook haar job. Nadat zij na het eerste bezoek al uren en tot net voor ons
vertrek nog twijfelde of ze zou meelopen met ons heeft ze het na het tweede
bezoek toch aangedurfd. Waarschijnlijk waren die drankjes van de avond tevoren
daar wel de hoofdschuldigen van. Nou, zij heeft het geweten. Regen van het
begin tot de laatste minuut dat ze bij ons was. Het was zelfs zo’n slecht weer
dat er geen foto’s genomen waren van deze regelnicht te paard. En daar was het
nu net om begonnen. Hoe hij het voor elkaar krijgt, weet ik niet, maar onze,
euhh … laat dat familiaire onze wat mij betreft er maar af, (o)papa heeft ze
toch nog op het paard gekregen. Van dat ventje snap je soms toch echt niets. Ik
zou haast zweren dat het Christel is op dat paard.
Toch wel een goed idee om eens aan den
lijve te ondervinden wat de ontberingen zoal kunnen zijn van “hun” groepje. Ja,
zo zeggen die “hot chilli peppers” dat onder elkaar. Hoe ze er in hemelsnaam
op komen dat het hun groepje is snap ik ook niet. Ik vond het trouwens wel een goed idee. Nu zag ik
deze bevallige dame ook eens niet kletsend en constant bezig om vanalles te
regelen.
Meestapper 8
Deze man was in die zin speciaal doordat
hij de vader van een van mijn jonge odalisken was. Tja, nu moesten wij ons van
onze beste kant laten zien natuurlijk. Wij hadden intussen wel zo’n beetje zijn
dochter als “ons dochter” gaan beschouwen. Nu moet ik zeggen, dit was een heel
sympathieke, breeddenkende man. Doordat hij nu met eigen ogen kon zien en
vooral aan eigen lijf kon voelen waar zijn dochter zoal mee bezig was,
behandelde hij ons met een oeverloos respect waar wij allen een beetje verlegen
van werden. Ik ken er die heel anders met ons omgaan en daar word ik niet verlegen van, maar daar schaam ik me voor!
Deze meestapper heeft afgezien, maar ook
schitterende en diepvoelende momenten met zijn dochter beleefd. Uit respect
voor deze man en zijn dochter zet ik er dan ook geen enkele foto bij. Het was
soms een emotioneel en vooral intiem gebeuren waar jullie, curieuze neuze
mosterdpotten nu eens niets mee te maken hebben. Al maar goed dat die
driftkikker van Raulet dit niet heeft geschreven. Die baggert daar met zijn
slijkerige, lompe “photoshopschoenen” respectloos overheen.
Zo mensen, ik ben klaar met mijn beperkte
uiteenzetting van de vele indrukken die ik deze drie maanden heb opgedaan. Ik
zal blij zijn als ik op Raulet ben en al die thuisblijvers weer zie. Maar ik
weet ook zeker dat ik dit leven snel zal gaan missen. Zeker mijn twee jonge odalisken,
want die verdwijnen straks weer naar België.
Nog
bedankt dat jullie naar mij hebben willen luisteren, “Ondanks dat ik toch maar een paard ben!”
Poh, poh, poh, poh, poh, (waar heb ik die
woorden nog gehoord!) wat is hij toch zielig! Ook ik ga daar zeker niet op in.
Nee, ik ga nog rap een stel foto’s bijvoegen die volgens mij typisch zijn voor
groepjes als deze die via een gerenommeerde organisatie uit België de kans
krijgen om eens uit de cirkel van het vast geroeste leven te stappen.
Natuurlijk zitten er bij deze sfeerbeelden foto’s die vooral typerend zijn voor
deze, wel heel unieke tocht.
In de eerste plaats wil ik een foto plaatsen van een pittige dame die de harem van Nicolai, samen met haar man, op een rustdag verwend heeft alsof ze haar eigen kleinkinderen op vakantie had. Tevens is dit een dankbare ode aan al die mensen die het groepje onderweg eveneens van harte en belangeloos verwend hebben. Het is zelfs onmogelijk om van al die broodnodige weldoeners een foto te plaatsen, laat staan ze een voor een te bedanken. Bij deze, lieve mensen ergens in Frankrijk, van harte bedankt.
Deze leuke, verfranste hollandse dame heeft zelfs een dagje meegestapt. Haar man kwam haar 's avonds ophalen en trakteerde het groepje dan nog eens op een heerlijke warme maaltijd. Het tochtleven kan ook mooi zijn.
Eindelijk een slaapplaats gevonden. En steeds is daar weer die alom verspreide rommel waarvan je als toeschouwer afvraagt, waar laten ze dat straks weer.
Voor de duizendste keer nog maar eens de route bekijken ergens ten velde tijdens een rustpauze. En weer ligt er zelfs tijdens een korte pauze vanalles rond te zwerven.
Oké, het is een picknicktafel waar de gemiddelde toerist meestal netjes aan gaat zitten. Maar je denkt toch niet dat die bohemiens zich daar iets van aantrekken zeker!
Shit, waar ken ik dit van? En geloof maar dat je dit vettig tafereeltje tussen de meeste tochtfoto's tegen komt.
Ergens in een Frans dorpje bij een van de vele fonteintjes een korte rustpauze. Ik heb er ooit zelfs geweten die daar rustig hun haren hebben staan wassen. En ik heb zelfs de indruk dat ook hier vettige piekharen gefatsoeneerd worden. Wat zullen de mensen van het dorp wel niet denken, hoor ik jullie al mompelen. Ik denk inderdaad dat je zoiets in België of Nederland niet rap zult zien. Maar onderweg zeg je al rap: "Je m'en fous!"
Koude wind, regen en toch wil je een beetje beschut je boterham opeten. Je wordt tijdens zo'n tocht een kei in het vinden van een plekje waar het "aangenaam" toeven is. Het lijkt bizar vanuit je luie stoel met de verwarming op hoog, maar even iets minder wind en kou is een zaligheid.
Kom nou, je gaat toch niet zomaar ergens langs de weg liggen om een sigaret te rollen of een boterham te eten. Hoe niet!? Er is nu eenmaal niemand die het gedekte picknicktafeltje met allerlei lekkernijen met bijpassende zeteltjes vantevoren voor je komt klaarzetten. En het blijft een genot om even die rugzak te kunnen af doen en gewoon te zitten.
Een bushokje!!! Het summum van schuilhoekjes als je doorweekt en nat bent tot op je huid en toch even wilt rusten en het nicotinepeil tot een alarmerend minimum is gezakt.
En wat te denken van dit exquise **** restaurant? Gratis en voor niks!
Wedden dat niemand zijn huis in een halve minuut zo netjes gepoetst krijgt als deze dames!
Meestal draag je na een tijdje onderweg een typisch eigen geurtje mee waardoor je de geur van een ander of je omgeving niet rap meer als storend ervaart. Maar ... ze zitten weer droog!
Deze foto is in die zin typisch voor deze tocht omdat er constant een stel paarden achter je gat lopen. Voor de rest loopt iedereen tijdens een staptocht niet altijd over de beste wegen. En denk maar niet dat het leuk is als je op elke teen een blein hebt om over zo'n scherpe keien te lopen.
Dit is natuurlijk wel typisch voor deze tocht. Zit je rustig ergens te picknicken, de paarden netjes vast gemaakt aan een slagboom aan de rand van een bos, als daar plots een bende joelende franse schoolkinderen uit dat bos de weg op komen gestormd. Logisch dat je jezelf als paard een ongeluk schrikt en wilt vluchten. Helaas brak de paal af en kwam precies boven de hoef van Luna terecht. Weer maar eens extra verzorging en hopen dat je verder kunt. Gelukkig was het maar een vleeswond en kon Luna mee verder. De amazone heeft er uit liefde voor haar paard wel een paar dagen naast gelopen.
Merde en nog honderden franse scheldwoorden meer, maar langs dit weggetje kon Nicolai onmogelijk passeren. Terug gaan was absoluut geen optie wegens te ver. Dus, vol goede moed het mini handzaagje genomen en vrij maken dat stuk weg. Je dacht toch niet dat ze een kettingzaag bij hadden zeker. Nicolai had al genoeg te dragen.
En weer is daar die onbeschrijflijke hoop gerief die elke morgen weer in de kisten van Nicolai en in een rugzak moeten. Het lijkt uitzichtloos, maar ik moet zeggen dat ze de meeste zaken nog steeds bij hebben.
Paarden zijn iets sleteriger wat schoeisel betreft. Gelukkig had dat irritant, razende driftkikkertje (volgens sjeik Nicolai toch) een hoop adressen van hoefsmeden bijeen gesprokkeld op het net en had Christel het geluk er nog snel een te kunnen strikken. Want hoefsmeden zijn toch ook een ras apart, zeker als je die dringend nodig hebt. Klaarblijkelijk zijn er in Frankrijk heel veel paarden.
Als dit geen typische is voor deze tocht! Geduldig wachtende, edele paarden.
Dit is wel de meest typische foto voor alle tochten. Hoeveel begeleiders of begeleidsters zijn niet af en toe weg gekropen in hun tent om even een flintertje privacy te voelen. Weg van alles en iedereen. Moe van het zorgen, het luisteren, het incasseren. Even geen pispaal meer. Even met veel heimwee snakken naar begrip, een bemoedigende knuffel, een "normaal" gesprek. En toch ga je verder. Bij deze, petje af voor al degenen die het aan den lijve hebben ondervonden en waarbij nadien het leven nooit meer hetzelfde is geworden.
Deze vind ik wel een mooie om af te sluiten. Een ruige wolkenhemel waar achter de zon ondergaat. Dat symboliseert het hele onderweg zijn voor drie of vier maanden. Het kan er soms ruig aan toe gaan, maar toch komt er genoeg zon vanachter die ruigheid om het vol te houden. Alleen niet altijd gemakkelijk om die te zien.
En zo gaat ook de zon bijna onder over deze bewogen paardentocht. Ik hoop dat jullie een beetje een beeld gekregen hebben van wat zo'n onderneming inhoudt. Misschien is het de laatste blog voor dit jaar. Ik weet niet of ik nog een korte impressie van de aankomst bijeen geschreven krijg. Ja, wat dacht je, mijn lief is bijna terug!!!!!!!!!!
Anders, nog zeer leuke feestdagen en pak het volgende jaar gewoon vol goede moed aan en probeer zo gelukkig mogelijk te worden.
Herman en Nicolai en zijn odalisken
Laatste nieuwsPosted by Herman 13 Dec, 2009 02:19:28Het is dat Christel volgende week al terug is en ik Nicolai
beloofd heb dat hij zijn verhaal mocht af maken, maar eigenlijk zou ik hier
toch wel eens mijn zegje willen doen over “sjeik sultan Nicolai”. Maar man
toch, wat slaagt die allemaal voor praat over die meestappers uit zijn lompe
hoeven. Zijn voedstervader in het bijzonder. Hoe belachelijker hij mij kan
maken, hoe meer hij geniet. Je voelt het er zo afdruipen. Och, je had hem
moeten zien springen, de bangerik, toen …
Nou ja, hij zal het weten wat hij zijn
voedstervader heeft aangedaan. Het is nog een lange winter en als het koud is
heb je als paard nog meer eten nodig om genoeg energie over te houden om jezelf
warm te houden. Oh, oh … wat zal dat sjeikje deze winter nog kou lijden, hààà,
hààà! Oh ja, Nicolai nu over zijn volgende meestappers.
Meestapper 4
Met deze
meestapper begon het al meteen goed. Ik denk dat Christel wel tien keren heeft moeten
roepen eer mijnheer uit zijn tent durfde komen. En dat gezicht! Het is
duidelijk dat hij liefst direct had terug gekropen. Ja, die eerste stappen
blijken toch moeilijk te zijn voor de meeste interim stappers.
Op een
gegeven moment had hij dan toch eindelijk zijn stoute stapschoenen aan, maar
toen begon het rekken. “Ho, Christel die rechtse bak moet nog een paar
centimeter meer zakken.” “Wacht nog eens even, Christel, die bruine zak ligt
toch nog niet echt in het midden.” “En, Christel, die ene riem …”
Gelukkig kan
Christel ook kordaat zijn en kon ze deze meestapper toch zo ver krijgen dat hij
zijn rugzak oppakte. Maar dan pakte hij mij er ook nog bij. Inwendig hinnikte
ik als een gek want ik dacht, wat gaat dat geven als ik een hele dag achter
zo’n meestapper of beter “meekijker” moet aanlopen.
Gelukkig
hield hij het na een tijdje al voor gezien. Het bleek nogal een actief baasje
te zijn die zo’n beetje alles wil proberen. Dus, hij moest eens laten zien dat
hij ook kon paardrijden. Nou, mensen, oordeel zelf. Lona heeft hem mooi even alle
kanten van de weg laten zien, de schat.
Paarden zijn
en blijven echter edele dieren en zeker Lona. Dus, wat doe je dan? Je gaat
gewoon je eigen gang en geeft de berijder toch het gevoel dat hij alles in de
hand heeft. Kijk anders maar eens naar dat glunderende gezicht van onze
meestapper. Hij zag natuurlijk niet dat subtiele lachje rond mijn odalisk haar
schattig mondje.
Intussen
sjokten wij maar verder en verder. Voor deze super actieve jonge man verveelde
ook dat paardrijden op den duur alweer. Intussen probeerde hij dan ook nog mijn
jonge odalisken te animeren en vroeg hij constant aan Christel of het wel ging
en of hij niet iets moest doen. Toen Christel echter de opmerking gaf dat alles
goed ging en alles onder controle was zakte hij zo’n beetje als een plumpudding
in elkaar. En daar stond hij …
Ook deze
moedige meestapper begon zich op een gegeven moment toch vreemd te gedragen.
Gek is dat, zoiets gebeurt altijd tegen het einde van hun meestapperiode. Maar
wie weet hoe vreemd wij na al die maanden doen in passerende mensenogen en zien
we dat zelf niet meer.
Waar mijn
dienaressen het vandaan haalden weet ik niet, maar zij vonden ook deze
meesstapper weer te gek. Je kon er mee lachen, hij was echt gekomen om te
ontlasten en Christel vond zijn verblijf zelfs veel te kort. Nou ja, meningen
kunnen nu eenmaal verschillen, dat heb ik deze reis tot vervelens toe moeten
ondervinden.
Meestapper 5
Een stapster
deze keer die onze toch wel jolige actieveling ter plaatse kwam aflossen. Deze
pronte dame begon wel heel ruig. Of het nu ook uit schrik was of om mijn
menselijke odalisken gunstig te stemmen, ik weet het niet, maar zij richtte in
ieder geval meteen een feestmaal aan.
Helaas was
het geen vakantiereisje wat zij geboekt had. Toen wij al lang klaar stonden om
te vertrekken lag zij nog steeds verdwaasd op de grond te denken wat ze
eigenlijk bij ons kwam doen en waar haar eerste rondleiding haar zou brengen.
Klaarblijkelijk
drong het toch niet echt door. Zij bleef zichzelf wijsmaken dat ze met een
gezellig uitstapje bezig was. Leuk zonnebrilletje op, mouwtjes omhoog, want van
een vakantie moet je nu eenmaal gebruind terug komen. Intussen keuvelde ze honderduit
over koetjes en kalfjes. Maar verdomme, als ik ergens schrik van heb is het wel
van die onnozel rondspringende koetjes en kalfjes die als ze ons zien komen
eerst een beetje onnozel staan te staren en als je dan denkt dat het veilig is
ineens als gekken op je komen afgestormd. Nou, dan sprint deze jongen in volle
galop de eerste de beste talud op en je moet van goeden huize komen om mij
tegen te houden. Ja, dat razende driftkopje van Raulet heeft wel wat gemene
trucjes om mij redelijk in bedwang te houden. Ik zeg wel duidelijk “gemene”
trucjes.
Och, op zich
was ook deze kletsmadam een leuke meestapper,
maar wij als paarden hadden er niet veel aan. Terwijl wij toch de
goedheid zelve zijn. Maar misschien was onze goedheid té groot voor haar. Oké,
wij keken dan wel fysiek op haar neer maar verder voelden wij niets dan
bewondering voor deze spring in ’t veld. Nee, zij voelde duidelijk meer voor
mensen. Kletste ze niet met een van mijn dames dan pakte ze simpelweg de eerste
de beste voorbijganger aan. Of deze brave fransman ooit op tijd zijn gras
gemaaid heeft gekregen betwijfel ik ten sterkste.
Klaarblijkelijk
was het op een gegeven moment toch tot haar doorgedrongen dat zo’n tocht
bittere ernst is. Waarom zij deze frustratie dan op een van mijn lieftallige
odalisken moest botvieren snap ik met mijn paardenverstand toch niet helemaal.
Kom op hé, deze meisjes hebben afgezien en voor mijn gevoel een wereldprestatie
neergezet. Maar misschien snap ik nog niet alle uitingen van de mensen.
Helaas heeft
ook deze gezellige meestapper zich niet overeind kunnen houden binnen ons
harde zigeuner bestaan. Ik hoop echt dat alles goed gaat met haar. Christel
zit wel heel vriendelijk te lachen, maar achteraf hoorde ik haar toch ook met
een zekere bezorgdheid over deze meestapster praten.
Meestapper 6
Nou, zeg nu
zelf, wij hebben intussen toch wat meelopers zien passeren en hebben daar
zodoende wel wat zicht op gekregen. De volgende meestapster sloeg echter alles.
Dit was volgens mij een echte. Die kwam, overzag even mijn hele harem, gespte
haar rugzak om en vertok gewoon. Meteen de beuk erin. Geen gezever en flauwe
kul, borst vooruit en stappen maar ...
... en stappen
maar … Tjonge, tjonge, ik werd er zelf moe van. Intussen luisterde ze dan ook
nog eens uitgebreid naar iedereen en wist ook meteen de vinger op de wonde te
leggen zoals jullie mensen zo mooi zeggen.
Of ze nu alleen
in de regen moest lopen, het maakte haar allemaal niet uit. Zij bleef maar
voortgaan met een duizelingwekkende snelheid. Ik moet zeggen, een
bewonderenswaardige dame. Naar ons paarden was ze iets terughoudender. Je kunt
nu eenmaal niet alles hebben.
Dan waren er
onze twee dagen rust waar het oppepteam uit België aankwam en ook die kale
moeial van Raulet weer opdook. Nou, wij hadden gras en hooi genoeg en lieten
die anderen maar lullen. Klaarblijkelijk hebben mensen veel meer tijd nodig dan
wij paarden om elkaar iets duidelijk te maken. Maar goed, ze doen maar. Tijdens
een gezellig samenzijn zoals jullie mensen dat noemen heeft onze meestapster
zich toch even lekker laten gaan. De serveerster kreeg de mojitos niet
aangesleept. Ik weet niet wat er in al dat drinken zat, maar de meesten waren precies helemaal veranderd toen ze terug kwamen.
Het was wel
voor haar kinderen dat ze het deed, maar bij haar afscheid heeft ze het toch
aangedurfd om een ritje op dienares Luna te maken. Ik moet zeggen dat ze er
iets minder zelfzeker uitzag dan met haar rugzak onderweg.
Zo mensen,
dat waren onze meestappers, meelopers, tijdelijke steunfiguren, oppeppers,
ontlasters, noem ze zoals je wilt, ze zijn uiteindelijk levensnoodzakelijk als
je zo lang met een kleine groep onderweg bent en dag en nacht op elkaars lippen zit. Maar ik ga nog niet bedanken en
zo. Dat doe ik volgende keer want er was nog een meestapper en nog vele mensen
meer onderweg die ons hebben opgevangen en slaapplaatsen en eten gegeven
hebben. Dus ik ben nog niet klaar met mijn verhaal. Dan kan die razende papa op
zijn kaal kopke gaan staan, binnenkort ben ik er weer.
Tot dan,
Nicolai
Laatste nieuwsPosted by Herman 11 Dec, 2009 00:35:03Je kunt
zeggen wat je wilt, maar ik vind dat die sjeik Nicolai behoorlijk wat streken
begint te krijgen. “Dat kaal opdondertje met zijne bla bla”! Nou, die met zijne
bla bla heeft toch mooi weer een blogje klaar die ik
wel voor mijnheer in
elkaar moet knutselen! En straks staat hij hier weer als een gek te hinniken
als hij honger heeft en mag dat kaal opdondertje weer door het slijk baggeren
om de sjeik op zijn wenken te bedienen.
Maar goed, dat vechten we straks wel uit want nu heeft hij het te druk met
zijn “beschaafd” geraas over zijn tocht.
Meestapper
1
Niet op letten mensen, hij krijgt weer iets te
weinig aandacht en dan begint hij gewoon tegen iedereen te razen die voor zijn
slijkerige voeten loopt. Nou, aandacht zal hij krijgen want hij was de eerste
meestapper.
Om nu echter alle misverstanden te voorkomen moet ik toch eerst
iets duidelijk maken. Er zijn namelijk Nederlandse en Belgische lezers van deze
blog. Als ze het in België over stappen hebben wil dat zeggen dat je ergens
naar toe loopt of gaat. In ons geval terug naar Raulet. Als ze in Nederland
gaan stappen gaan ze lekker op café of naar de disco. Een meestapper in
Nederland is dus iemand die samen met anderen op zwier gaat. Voor Nederlandse
begrippen zijn onze Belgische meestappers dus eigenlijk meelopers. Nou ja.
Maar wat is nu eigenlijk het nut van zo’n
stappende meeloper. In de eerste plaats ontlasting van de begeleider. Tja, nu
kunnen we over ontlasten ook weer Babylonisch gaan uitweiden want in de gewone
spreektaal hebben ze het dan in Nederland over poepen en in België … Nee, laat
maar. Ontlasten in deze context wil gewoon zeggen dat een meestapper wat
verantwoordelijkheden van de begeleider lichter maakt door wat taken over te
nemen. Zoals slaapplaatsen regelen en af en toe eens koken of in ons geval mij
ook eens mee op sleeptouw nemen. Verder kan zo’n meeloper al stappend ook goed
dienen als bliksemafleider bij de jongeren of begeleider. Hij is nieuw in de
groep en heeft nog luisterbereidheid genoeg in zijn rugzak zitten. Barst nog
van de energie, de eerste dag toch. Doordat de groep al veel langer onderweg is
hebben die echter hun ritme gevonden en de meestapper helaas nog niet. Die ziet
af en dat geeft vooral de jongeren weer wat meer zelfvertrouwen want zij zijn
oude rotten in het stapvak. Soms kunnen ze dan eens goed lachen met zo’n
zieltogende meestapper, maar meestal komt er dan toch iets naar boven van
medelijden of meeleven en besteden ze zelfs extra zorg aan die zielepoot.
De eerste was dus mijn razende voedstervader van
Raulet. Hij begon al meteen te klagen over versleten heupen om zichzelf in te
dekken natuurlijk. Hij liep dan ergens van achter, nonchalant met de handen in de
zakken alsof hij al jaren met ons meeliep.
Tijdens de rustpauzes was het natuurlijk nog gemakkelijker
om zich stoer te houden en daarom nam hij mij al eens bij het touw als om te
zeggen, ik ken die paarden laat die sjeik nu maar aan mij over.
Tegen het einde van de middag heb ik hem nochtans
regelmatig met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht zien aankomen. Tja,
en dan was het plots weer, ik ben ook niet meer van de jongsten, hé. En
natuurlijk moesten die meiden dan heel hard roepen dat het best nog wel mee
viel en ze hem toch jonger geschat hadden. Ze zeiden wel niet hoeveel jonger,
de slimmeriken. Nu moet ik zeggen dat hij me wel een paar keer gered heeft als
ik weer eens door het paardenlint ging als er voor de zoveelste maal zo’n ongelooflijk
grote vrachtwagen op mij af kwam gestoven. Ja, dan kon hij zijn pittigheid tenminste
op een nuttige manier gebruiken. En lullen, hé. Als hij te moe was om mij in de
gaten houden tijdens een rustpauze dan zat hij wel bij een van mijn odalisken
de luisterende, begrijpende vader te spelen. Ja, natuurlijk zeggen die meiden
dat ze daar veel aan hebben, wij hebben die verhalen hier al genoeg moeten
aanhoren.
Zelfs tijdens het stappen liep hij af en toe de
geduldige luisteraar uit te hangen. Maar let maar eens op dat pijltje achter op
zijn rugzak. Waar wijst dat naar? Het is niet zo heel duidelijk, maar je ziet het goed, het is een tut of fopspeen, om alle spraakverwarring te voorkomen. Nou … dat zegt toch genoeg niet! En geloof
maar niet dat hij na die 150 meter ook maar iemand voorrang gaf. Ik heb af en
toe mijn kop tussen mijn poten gestoken omdat ik dacht dat ze hem ondersteboven
gingen rijden.
Oh ja, soms gooide hij ’s avonds ook wel eens een
pakje met een of ander poeder in een pot met water die Christel dan wel verder
in de gaten moest houden. En dat arme kind was al doodmoe. Dat ziet toch iedereen. Nadien noemden ze dat dan een heerlijk soepje en dacht
hij dat hij automatisch het recht had om bij “ons Christel” in de tent te
kruipen. We hebben hem maar laten doen want we wisten toch dat hij weer rap zou
verdwijnen.
Meestapper 2
Den deze is weer een heel ander verhaal. Vanaf het
moment dat hij toekwam zag je niks dan twijfels in die ogen. Hij zat daar maar
in dat raam en pufte al net zo veel rook in het rond als mijn stomende
odalisken.
Eenmaal hij de eerste stappen durfde zetten moest
Christel hem al regelmatig moed in spreken. Terwijl het eigenlijk net omgekeerd
zou moeten zijn.
En toen begon het echte afzien waarbij ik me toch
afvroeg, hebben we het hier nu over een mee”stapper”??? Kijk anders maar eens
goed naar de volgende foto’s.
Alhoewel, deze meestapper heeft wel een serieus
zwaar parcours mogen afleggen, hoor. Hij heeft zelfs mee struiken weggezaagd
omdat ik er anders met die lompe kisten niet langs kon. Van toen af had hij
mijn paardenhart toch wel gestolen. En zelfs de meisjes heb ik horen roepen
over zijn kookkunst – en dat deed hij wel zelf in tegenstelling met dieje
vorige – en zijn massage. Dus dat maakte dat mee “liggen” van hem wel goed. Op
een gegeven moment echter begon hij toch wat raar te doen. Gelukkig is hij de
volgende dag zelf op gestapt.
Meestapper 3
Deze pronte madam was in het begin ook niet echt
overtuigd van haar kunnen. Zij had zich zelfs al geforceerd om bij de groep te
geraken. Zij kreeg dus sowieso het voordeel van de twijfel van ons.
En als mensen afzien zijn ze tot de gekste dingen
in staat. Tot het branden van een kaars en gebeden voor bijstand aan het
hemelse adres van St. Christophe, de patroonheilige van de reiziger, toe. Daar
zie je dan wel weer de sympathie die de meisjes kunnen opbrengen en die baden
dus driftig mee.
Dus toch maar weer die rugzak op gehesen en nog
maar eens proberen. Het zag er volgens mij niet echt professioneel uit. Maar
zoals ik zei, ze kreeg nog altijd het voordeel van de twijfel. Al die
meestappers met hun rugzakken maakte mijn gevoel van onnozeligheid door die
domme kisten op mijn rug in ieder geval een stuk draaglijker. Intussen was het
ook al veel kouder en soms ook nat waardoor mijn twee jonge odalisken tenminste
veel meer dikke truien of regenjassen aan moesten en ze die belachelijke rose
vestjes niet meer zo veel droegen.
Of ze nou niet genoeg kaarsen aangestoken hadden
en daar in die kapel wat moppen hebben staan tappen in plaats van te bidden. Ik
weet het niet. Maar onze, overigens moedige meestapster, is op een gegeven
moment dan toch op de rug van een paarden odalisk gekropen. Begrijpelijk toch
als je ziet over wat voor wegen die Christel ons soms voort jakkerde. Och, ook
deze dame was weer een verademing voor iedereen. Elke meestapper is toch
anders. Wat jullie zelf ook wel ontdekt zullen hebben en dat maakt het
natuurlijk ook boeiend voor ons.
Zo, mensen, dan geef ik jullie nu even de tijd om
dit alles een beetje te verwerken en ga je volgende keer nog zo’n stuk of drie, vier meestappers zien langslopen of
meelopers zien langs stappen. Daarmee zie je nog maar eens hoe belangrijk die
mensen zijn die toch maar mooi voor ons op vrijwillige basis het onderste uit
hun fysieke en morele kan moeten halen. Helaas mag ik van Christel geen petje
dragen, maar anders zou ik het eerbiedig voor deze oppeppers van mijn groepje
afzetten.
Tot de volgende keer,
Nicolai
Laatste nieuwsPosted by Herman 07 Dec, 2009 22:31:17Oh jee, oh jee, ik heb weer wat beloofd en
ik zal heel rap moeten zijn om mijn belofte nog waar te kunnen maken. Want mensen, nog
twee weken en sjeik Nicolai staat hier weer terug met zijn oogstrelende
odalisken die intussen meer op hedendaagse anorexia mannequins lijken. Voor
hen die echt willen afvallen, ga drie maanden met Christel op stap. Succes verzekerd! Maar ja, ik had nu eenmaal beloofd dat ik Nicolai zijn avonturen world wide
zou verspreiden. Ik zal hem dan maar snel aan het woord laten. Ga nu niet meteen vergelijken met het gezever van (o)pappa want Nicolai is een serieus paard, zijn titel van sjeik waardig.
Een
eeuwigheid geleden lijkt het wel, is Christel begonnen met mij behoorlijk onder
druk te zetten door mij constant van die lompe kisten op mijn rug te laden. Dat
weegt, maakt lawaai en je botst er overal mee tegenaan. Als je dan weet dat een paard in het wild altijd wordt aangevallen in zijn flank kun je toch wel begrijpen dat ik af en toe hyperventilerend op de vlucht sloeg, ervan overtuigd dat er een of andere uitgehongerde tijger mijn malse buikje besprong. Maar je weet, als Christel
iets in haar kop heeft dan kun je hinniken, briesen of steigeren, er is echter niets aan te doen,
die dame heeft een onmenselijk geduld en uithoudingsvermogen. Zoals een braaf
paard betaamt heb ik me dan maar netjes onderworpen. Tot mijn grote verbazing stond zij een tijd later ineens met twee andere, iets luidruchtigere en jongere dames om mij heen
te dansen. Leuke meisjes hoor, maar van toen af hebben ze me geen dag meer met
rust gelaten. Nu stonden ze met drieën aan mijn lijf te frunniken en had ik
helemaal niks meer te vertellen als ze weer maar eens die achterlijke bakken op
mijn rug sjorden.
Dus,
onderdanig de kop naar beneden en blijven denken aan de heerlijke beloning die
ze meestal gaven als we die dag weer zo’n wandeling achter de rug
hadden. Nou vond ik dat wandelen op zich niet zo erg, maar als je dan ziet waar
mijn collega’s mee rond moeten huppelen vraag je jezelf toch af, waarom ik.
Alsof dat
allemaal nog niet erg genoeg was bleven die twee meiden mij maar volgen. En dan
die kleren die ze aan hadden!!! Rose vesten!!! Leuk hoor als je daar als stoer
pakpaard rond loopt met twee van die meiden in rose babykleurtjes achter je
aan. Vanaf toen kon ik geen paard meer passeren of je hoorde een uitbundig
gehinnik, zo van, daar heb je ons mietje weer.
En ook daar
moet je dan mee leren leven. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ze me onderweg
goed behandeld hebben. Soms moesten wij wel lang wachten eer onze nachtweide
gevonden was en in orde gemaakt. Dan kun je echter van Christel zeggen wat je wilt,
die dame heeft een ongekend doorzettingsvermogen en de kunst om op zo’n
ontwapenende manier mensen aan te spreken dat we praktisch alle dagen goed te
eten hadden en soms zelfs nog wat haver of ander oppeppend spul als bonus
kregen. En als ze me dan na zo’n dag zweten nog eens met een koele waterstraal
onder handen namen kon ik ze wel zoenen. Gelukkig vonden mijn odalisken dat
geen probleem. Dat is dan weer wel het mooie van met vrouwen onderweg te zijn
natuurlijk.
En dan
mensen, eindelijk die last van mijn schouders, weer frisse lucht die zalig mijn
overbelaste flanken beroerde! Het gevoel dat je zweeft. Licht als je bent door
het gras gaan rollen … jullie mensen zouden zeggen dat het gevoel nog intenser
is dan een orgasme. Nou, ik zeg dat ook!
Nee mensen,
wat mijn odalisken betreft heb ik beslist geen klagen. Ze hebben me verzorgd
zoals een sjeik in zijn harem verzorgd hoort te worden. Maar toen kwamen de
meestappers. En dat mensen is een verhaal op zich. Dat kaal opdondertje
dat mij op Raulet altijd verzorgd was de eerste en er volgden er nog. Achteraf
gezien was het voor ons wel een welkome en soms komische afwisseling. Dat is echter
voor de volgende keer. En (o)pappa heeft mij beloofd dat je op die verhalen
niet lang zult moeten wachten. Maar je kent hem, hé, met zijne bla bla. Nog
even geduld dus voor het vervolg.
Hopelijk tot
zeer binnenkort,
Nicolai
Laatste nieuwsPosted by Herman 07 Nov, 2009 16:24:29Ik hoor het mezelf nog roepen: "Als Christel weg is in september heb ik zeeën van tijd en ga ik lekker veel photoshoppen en stomme blogjes schrijven!" Het is november en hebben jullie (o)pappa al horen razen? Nou, ik niet. Op zijn blog toch niet. Volgens mij is zijn geraas in de woeste baren van die zeeën van tijd ten onder gegaan.
Nee, mensen, helaas ben ik er nog, maar de snelheid waarmee die zee van tijd voortraast kan ik niet volgen op mijn krakkemikkig surfplankje des levens. Ik ben verdorie nog maar net uit mijn zomerslaap ontwaakt of de komende "wintercoma" doet me al ongegeneerd geeuwen. Maar ik weet het goed gemaakt, ik ga het deze keer bij winter siesta's proberen te houden. Dan moet ik toch nog tijd genoeg kunnen bietsen om jullie op de hoogte te houden van al mijn onzin en banale irritaties op Raulet, denk je niet?
Alleen al door het verblijf van Nicolai en zijn harem op Raulet ben ik genadeloos van mijn surfplank gedonderd en kaalkopje onder gegaan in die eeuwig voort bulderende golven van tijd. Dan nog verschillende bezoekjes en een verblijf bij sjeik Nicolai en zijn
odalisken (zoek maar op in woordenboek, maar ik vind het een prachtig woord) en ik liep hier al als een slaapwandelende zombie rond. Niet dat ik er anders veel frisser bij loop, maar toch. Nou ja, een verslag van de perikelen en hallucinerende avonturen van onze sjeik onderweg zal tussen een paar siesta's door moeten gebeuren, want nu moet ik echt wel even stoom af laten over ons rampgebied, Raulet.
En stoom is het juiste woord, mensen! Sinds half augustus tot een paar weken geleden is er hier welgeteld drie millimeter regen gevallen. De paarden hebben zo goed als de halve wintervoorraad hooi al doen slinken en de rekening van de waterleiding recht evenredig doen stijgen. Maar ja, die beesten kunnen er ook niets aan doen. Er was immers geen plasje water meer te bespeuren in de beek. Weet je nog die idyllische foto's van onze beek met zijn klaterende watervalletjes? Nou, weet je wat er nu tussen die rotsmassa's komt gekropen?
Ja, val gerust achterover, het zijn inderdaad stofmijten op de vlucht omdat er hier té veel stof is! Dit even ter onderstreping dat ik hier niet zit te overdrijven. En als je niet gelooft dat het asiel zoekende stofmijten zijn dan moet je maar eens naar de uitvergroting van die met zijn mijter kijken. Hij is namelijk de hoofdmijt. En geloof maar dat die ene rebelse mijt die de extreem rechtse kant op wil ( ergens in het rijtje achteraan) de volle stoflaag gaat krijgen voor zijn afwijkend gedrag. Nee, deze hoofdmijt regeert met harde poot en houdt de wind er wel onder. Helaas doet zijn beleid nog meer stof opwaaien. Velen van zijn volgelingen zullen het dan ook niet halen. Tussen de rotsen en keien heb ik al honderden zieltogende mijten zien liggen, gestorven of stervende door de stoflong ziekte.
Jammer genoeg heb ik geen tijd om me over deze vluchtelingen te ontfermen want de paarden, die al lang bij ons leven als geregulariseerde asielzoekers, hebben nu eenmaal voorrang. En zij vragen veel aandacht. De voedsel -en waterbedeling vergt het meeste van mijn tijd. Ik loop de benen onder mijn poepke vandaan. En je weet, als ik me ergens voor inzet doe ik dat voor de volle honderd procent. Meer ook niet, want dat levert immers niks extra's op. Toch heb ik moeten leren om mijn energie in te tomen of mijn flitsende bevlogenheid had heel Raulet in de as kunnen leggen. Of spreekt de volgende foto misschien geen verbrande boekdelen.
Kijk, op zo'n moment ben je de goden echter dankbaar dat je ooit toch die stap gezet hebt om kinderen te maken. In het begin vonden ze het wat raar, maar als snel had mijn lieve kleindochter en voorbeeld van een schoonzoon door dat het hier menens was en alsof hun leven ervan hing hebben ze hier uren die gekke opa een regendans onder de uitgedroogde riem gestoken.
Een hevig baasje nog voor zijn leeftijd, al zeg ik het zelf. Tel daar
nog eens mijn irritant overdreven grote verantwoordelijkheidsgevoel bij
op en je kunt begrijpen dat ik regelmatig met ontstoken schouders rond
loop. Want, lieve mensen, Raulet is een mooie plek om op vakantie te komen en eventueel lekker rond te zwerven te paard, maar als het zo droog blijft kun je het wel vergeten en zullen jullie hier alleen nog wandelvakanties kunnen houden en zelfs geen helende kleibaden meer kunnen nemen in 't meer van Montbel want de klei is intussen zo hard als rots door de droogte. Maar dan kennen jullie deze flitsende oudere jongeling met zijn bodemloos empatisch vermogen nog niet. Hij kan dan wel regelmatig van de hoogste toren razen, maar intussen ligt hij wel hele nachten te denken hoe hij toekomstige vakantiegangers alsnog kan verwennen met leuke bezigheden op een uitgedroogd Raulet.
Et voilà, zie hier mijn oplossing. Dagen breng ik nu al door in de ronde longe om kamelen te temmen. Moet ik me tenminste niet meer in de stress gooien voor water en het scheelt me een hoop verkoolde schoenzolen. Oké, Christel weet nog van niets, maar het is een verrassende dame die wel van verrassingen houdt. De opgeleide dolfijnen hebben intussen tijdelijk asiel gekregen en zwemmen lustig op en neer in het fontein op de place van Limoux. Als het echter zo blijft regenen als de laatste tijd zullen we ze misschien toch weer naar Raulet moeten flipperen. Krijg je wéér dat gezever van een sakkerende (o)pappa die bang is van een beetje water.
Groetjes en tot de volgende keer,
Herman
... Of nee, wacht nog even, net voor ik mijn blog wilde plaatsen kreeg ik nog een van die zeldzame wijze inzichten, die me vroeger aan de lopende band overspoelden. Goed voor jullie deze keer, want volgens mij zijn jullie veel nieuwsgieriger naar wat nieuws over sjeik Nicolai en zijn odalisken dan naar mijn flauw gefoeter. Dus in dit kort PS-je wat sfeerbeelden als bonus. Nou, ben ik empatisch of niet!? Het is al goed, ik zwijg wel weer.
Hier, op de camping van Raulet leerden zij elkaar en de paarden beter kennen. Ieder op zijn manier tastte de ander af. Zij hebben raar gekeken, gevochten om onmacht duidelijk te maken, gelachen en gehuild. Wilden stoppen en verder gaan en raakten steeds meer gewend aan elkaar.
Ook sjeik Nicolai moest wennen aan al die vrouwelijke aandacht. Gelaten liet hij zich soigneren want de paar keren dat het hem te veel werd, is hij steeds met sterke hand terug tot de orde geroepen. Maar ja, sleur zelf maar eens het hebben en houden van je odalisken op je rug mee.
En toch, na veertien dagen gingen ze ervoor. Het zwaaien was met gemengde gevoelens. De zadeltassen puilden uit van twijfels, angst en heimwee naar al het vertrouwde wat ze hadden achtergelaten, hoe pijnlijk en verwarrend dat wat ze achterlieten ook was geweest. Bon voyage, dappere, lieve dames. Nu moeten jullie het zelf nog ontdekken.
Gelukkig heeft in Frankrijk bijna elk dorpje een fontein. En anders ...??? Water gaan vragen. En eten voor de paarden? Ergens vragen! En slaapplaatsen voor jullie? Gewoon ergens vragen of we ons tentje mogen zetten. Nou, dames, ik hoop voor jullie dat je alleen maar positieve antwoorden krijgt!
Intussen zijn ze al over de helft en ze gaan er nog steeds voor, door regen, wind, tegenslagen en kou!!!
Volgende keer meer,
Herman
Laatste nieuwsPosted by Herman 06 Aug, 2009 20:06:15Oké, ik had beloofd een tijdje mijn mond te houden om jullie rustig van een welverdiende vakantie te laten genieten, maar het lijkt verdomme wel alsof met het stijgen van de jaren de zwakte van het vlees eens zo snel de hoogte ingaat.
Wat wil je ook. Christel is zogoed als heel de dag op de wandel met paarden en toeristen en de andere bewoners van Raulet zien er op een of andere manier ook uit alsof ze het heel druk hebben. Nou ja, ze zien er in ieder geval zeer vermoeid uit.
De vele toeristen die komen en gaan zitten klaarblijkelijk ook niet op mijn gezever te wachten merkte ik ten zeerste verbaasd op. Eigenlijk heb ik gewoon ontzettend veel aandacht te kort en dat ga ik nu lekker uitwerken op die eenzame, moedige lezer van mijn blogje.
Maar eigenlijk leek het mij wel leuk om eens te laten zien hoe het er hier tijdens de vakantie aan toe kan gaan. Vooral voor hen die Raulet niet gevonden hebben, maar zeker ook voor hen die er wel bij waren maakt deze beperkte impressie het terug thuis zijn misschien iets draaglijker. Of voelt het meer als zout op de wonde? Dat was beslist niet de bedoeling. Balsemen, die wonde, dat ga ik doen!!!
Zeg nu zelf, dit is toch dolle pret op het terras van ons kleine cafeetje waar onze Lex wel een reïncarnatie van André Hazes leek en waar volgens vader Abraham geld niet mee telt (totdat de mensen gaan slapen, natuurlijk).
Oh ja, soms maak ik personen minder herkenbaar. Het blijft World Wide Web en dan moet je sommige mensen beschermen, want hier was het wel gezellig en kon alles, maar eenmaal terug thuis telt wie je bent nog veel te veel mee.
Ja, de verbrande beentjes konden natuurlijk wel een dekentje gebruiken. De avonden en nachten kunnen behoorlijk fris zijn boven de 600 meter, ook in de zomer.
Maar denk maar niet dat die koele bergadem de sfeer afgekoeld kreeg. Zingen en meedeinen op het welluidende gitaarspel van onze troubadour, Lex, zet uiteindelijk iedereen in vuur en vlam.
Zelfs uw dienaar zette al zijn razernij opzij en liet zich vrolijk meeslepen in een opzwepende polonaise. Helaas klonk zijn "I'm a sexmachine" wat dissonant terwijl iedereen luidkeels "Pappie loop toch niet zo snel" kweelde.
En natuurlijk, hoe later op de avond hoe losser iedereen wordt. Sommigen zien het dan ook steeds beter zitten ...
... terwijl anderen dan weer alleen maar oog hebben voor elkaar. Vakantie is en blijft grensverleggend.
Over grensverlegging gesproken. Zie deze mensen genieten, de eerste keer op een paard in het ruige landschap van de Pyreneeën. Dat verhaal gaat zeker nog een barbecue of vijf meegaan. Heerlijk toch!
Maar grenzen verleggen is evengoed je verlammende schrik opzij schuiven, in je angst kruipen en dan zonder pardon de aangeboden stoel opzij stampen. Als dat geen "zo goed als nieuwe man" is, dan weet ik het niet. Of de persoon in kwestie het nu leuk vindt of niet, maar zijn verhaal is goed voor minstens tien barbecues.
Toch was het ook voor deze ervaren ruiters zeker niet minder spannend, de dagtocht naar lac de Montbel. Deze mensen hebben geweldig genoten van de rit te paard, het zwemmen en niet te vergeten de heerlijke picknick verzorgd door uw nederige die... Ja, ja, het is al goed. Ik krijg al meer dan genoeg aandacht.
En intussen vergeet ik nog bijna dat er op de camping ook nog mensen zitten te genieten ... of zitten ze eerder te bekomen van de avond daarvoor in de bar!? Maakt niet uit, joh, het is toch vakantie!!! Als het maar gezellig is!
Zo, mensen, deze sfeerbeelden mocht ik jullie niet onthouden, vond ik. Mocht je nog op vakantie moeten gaan, je ziet, het kan gezellig zijn in Frankrijk. Heb je het echter al gehad, pep je dan gewoon af en toe wat op met deze onzin. Een jaar is zo voorbij, hoor.
Tot de volgende,
Herman
